Abel Tasman, Golden Bay en QCT

Dus we gingen kayakken. Om 7:50u verzamelden we bij de kayak-toko en werden we met een stel Engelsen, Canadezen en een Japans meisje in de bus gestopt naar de watertaxi. Op het moment dat we de trip hadden geboekt was het stralend weer en volgens de eigenaar van het hostel zou dat de volgende dag ook nog wel zo zijn, ondanks de wat slechtere voorspellingen op z'n computerscherm. "It might be a bit windy, but normally the bad weather simply passes by." En daar sta je dan in je zwembroek en je slippers aan de kade te wachten. Iet wat fris (understatement) en een gevaarlijk donkere lucht op rechts. Eenmaal plaatsgenomen in de watertaxi werd er druk overlegd tussen onze kayakgids en de schipper. Eerst grappend, maar al snel zorgelijke gezichten. De zee bleek veel wilder dan normaal en de watertaxi stuiterde als een dolle over de golven. Steeds opnieuw knalde de boot op het water bij de zoveelste hoge golf. Na ruim een half uur stuiteren kwamen we aan bij het strand waar we uit moesten stappen om te gaan kayakken. Er heerste wat twijfel in de groep of het wel zo verstandig was en gelukkig werd deze twijfel gedeeld door onze gidsen. Na overleg met het hoofdkwartier van de kayak-toko werd besloten de trip te annuleren. De kayaks werden op het strand achtergelaten omdat de golven inmiddels zo hoog waren dat ze niet meer op de watertaxi gelegd konden worden. Stuiterend gingen we weer terug. Een van de Canadeze meisjes zag inmiddels groen en geel en liet in een plastic zak iets achter dat verdacht veel weg had van een goed gevulde tomatensoep uit zak... Gelukkig was ze de enige. Terug aan wal hadden we nog een halve dag voor ons en omdat de lucht inmiddels weer blauw was, besloten we 's middags Abel Tasman te voet te verkennen. Daarvoor moesten we voor de derde keer met de watertaxi over de golven. Afgezet op een prachtig strand hebben we zo'n 4,5 uur gewandeld langs de schitterende kustlijn van Abel Tasman.
De volgende dag mochten we het kayakken nog een keer proberen. Dus wederom in de zwembroek en slippers aantreden en het hele riedeltje nog een keer. Dit keer een kalme zee, dus we zagen het vol vertrouwen tegemoed. De kayaktrip begon met een rondje om een eiland waar een grote zeehondenkolonie zit. Zo dichtbij hadden we ze nog niet gezien, ze kwamen zelfs naast ons bootje zwemmen. Ruud kan inmiddels bevestigen dat ook zeehonden uit het water springen :) Ook nog langs een dobberende pinguin gevaren. Na de beestenboel was het peddelen geblazen om weer terug te komen bij de kust, waar de trip uiteindelijk eindigde op het strand voor een goede lunch. Hier werden de wandelschoenen ook weer aangetrokken om de tweede etappe te lopen. Vergelijkbaar met wat de dag daarvoor hadden gezien, dus weer mooie uitzichten.









Vanuit Abel Tasman zijn we vervolgens verder gegaan naar het noordwesten van het zuid eiland, naar de Golden Bay. We hadden ons vooraf niet echt verdiept in wat hier zoal te beleven is. Op advies van de eigenaar van het hostel hebben we een dagtrip gepland die uiteindelijk meer dan de moeite waard bleek. Het begon met een kraakheldere waterbron. Vervolgens reden we verder naar Farewell Spit, het uiterste puntje. Helaas sloeg het weer om maar werden we wel verblijd met regen die een fraaie regenboog veroorzaakte. Ook zonder strak blauwe lucht waren we in een bijzonder fotogenieke omgeving, met mooie stranden en zandduinen.







De reis ging hierna verder naar Picton waar een weerzien met een andere telg van de Oud familie plaatsvond. Samen met Femke zouden we de Queen Charlotte Track (QCT) in de Marlborough Sounds gaan mountainbiken. Een tweedaags avontuur was het plan. Ook hier was het weer vroeg opstaan geblazen, want al om 7:30u werden we in de haven verwacht om op de boot te stappen die ons met fiets en al naar het startpunt zou brengen. Onderweg weer dolfijnen gezien, dit keer echt belachelijk dichtbij :) De eerste dolfijnen voor Femke dus die was helemaal blij.
Met de fietsen kregen we ook een klein kaartje waarop de route voor de twee dagen stond beschreven. Dag 1 beloofde ons meer dan 900m hoogtemeters. Na de allereerste steile beklimming bleek dat dit wel eens wat te veel van het goede kon gaan worden. Bovendien bleek dit stuk van de track geschikt voor Advanced mountainbikers, dus eigenlijk niet voor fietsers die normaal op asfalt rijden. Na een paar honderd meter klimmen op het smalle echte QCT pad werd duidelijk dat we ons nog niet tot de Advanced mountainbikers konden rekenen. Omdat we nog ruim 30km voor de boeg hadden besloten we de voor de veilige route te kiezen. Via een omweg over de weg was het mogelijk om een flink stuk van de zware track te omzeilen, dit betekende echter niet dat er geen klimwerk aan te pas kwam. Uiteindelijk moesten we toch weer op het pad van klei en steen omhoog om zo onze eindbestemming van dag 1 te kunnen bereiken. Dit betekende vooral omhoog lopen en fietsen meesleuren, dodelijk vermoeiend in de brandende zon. Het laatste stuk was beter te rijden en ging naar beneden, waar uiteindelijk een geweldig resort lag verscholen. Hier hebben we genoten van een heerlijk diner om vervolgens uitgeput naar bed te gaan.
De volgende ochtend bleek het weer omgeslagen, en niet zo'n beetje ook. Een harde wind en bakken met regen. Ieke had na de hoofdpijn die dag 1 had opgeleverd eigenlijk al besloten het voor gezien te houden en met de watertaxi terug te keren naar Picton. Femke en Ruud gingen de uitdaging aan om ook het laatste stuk te volbrengen. Weer begon het met flink klimwerk en fiets duwen, maar daarna werd het pad minder Advanced en werd het zelfs heel leuk. De regen zorgde voor de nodige modder wat het geheel een extra dimensie gaf. Sommige stukken van de track waren echter vooral klei en wanneer deze nat wordt, wordt het echt een ranzige bende. Al snel koekte de klei zo hard vast aan de banden dat al het profiel was verdwenen waarmee het onmogelijk werd om nog tegen de stroom water omhoog te fietsen. Gelukkig was de klei slechts een beperkt stuk van de track en was de rest vooral het mountainbiken zoals we dat voor ogen hadden op moment van boeken.






Inmiddels hebben we het zuid eiland vaarwel gezegd en zijn we aangekomen op noord. We zullen een paar dagen in Wellington verblijven en de verdere plannen zijn nog onduidelijk...