De wondere werelden van Beverly en Sparky

Je kent ze vast, die nachtmerries waarin je wordt achterna gezeten, wilt vluchten, maar niet weg komt. Ik ben bang dat wij er de komende dagen minstens een zullen beleven, maar of het bij een droom blijft?

Laat ik bij het begin beginnen. Het begin is Beverly, een vrouw van een jaar of zestig uit New York City. Beverly vond ons in het YHA hostel in Dunedin. 'Vinden' is in dit geval treffender dan 'ontmoeten' of 'tegenkomen'. Beverly liep in haar zoektocht naar vervoer richting de Catlins al dagen rondjes door de lobby, rondjes door de eetkamer en vooral rondjes door de keuken, waarbij ze elke 'kok' die iets meer maakte dan toast met boter complimenteerde met: "Wow, that looks like a gourmet diner you're making!", "Wow, that looks like a gourmet diner you're making!", "Wow, that looks like...". Om vervolgens zelf niets te eten. Ons had ze na dit compliment met rust gelaten. Tot vrijdagavond half tien, toen ze ons vond achter een computer en vond dat ze ons moest aanspreken.

Achteraf gezien ging het fout toen ze ons vroeg waar we de volgende dag heen zouden rijden - ze had al ontdekt dat we over een auto beschikten. We zeiden dat we via de Catlins naar Invercargill gingen. We hadden moeten zeggen: "We rijden aan een stuk door naar Invercargill, dus we stoppen onderweg niet, dus je kunt geen foto's maken en bovendien vertrekken we extreem vroeg en zit onze auto helemaal vol". Maar dat wisten we toen niet. "Oh, I would love to come, but oh I don't want to invite myself." In principe had ze zich op dat moment uitgenodigd om mee te gaan. Ons restte niets anders dan voorlopig niet op haar hint in te gaan en te wachten tot ze zou zeggen: "Ach laat ook maar, ik heb de bus naar Te Anau en het hostel daar immers al geboekt". Dat zei ze niet. Chaotisch, verward en overenthousiast probeerde ze uit te vinden of ze niet toch naar de Catlins en Invercargill moest gaan. De bus via deze route had ze te duur gevonden. Beverly is geen ster in plannen maken, zo bleek snel, en wij en twee Zwitserse meisjes die net door de Catlins waren gekomen werden bestookt met vragen en dilemma's. Wij dachten dat haar paniek voortkwam uit het feit dat ze nog slechts enkele dagen vakantie te gaan had. Het bleken drie weken te zijn.

Om een einde aan haar geraaskal te brengen, en omdat ze niet onaardig leek, zei ik: "You can come with us if you like, just let us know in the morning". En we gingen naar bed, er nog steeds van uitgaande dat ze heus wel op de bus zou stappen. Bij het uitchecken de volgende ochtend stond ze ons op te wachten bij de receptie. Ze had het meisje achter de balie zo ver gekregen om het busticket te annuleren, en dat ze voor niks een bed in Te Anau had betaald deerde haar niet. Een blik van het receptiemeisje zei genoeg: ze wenste ons sterkte.

Beverly houdt van praten, maar omdat wij 'quiet people' leken zou ze zich koest houden. Een prettig vooruitzicht, en het moet gezegd worden op momenten was ze muisstil. Als Beverly niet praat valt ze in slaap. Helaas geldt het omgekeerde ook. Beverly houdt ook van herhaling. En van de mening van anderen over haar reisplannen, haar eten, haar bankrekening en vooral over haar gemaakte foto's. Beverly is naar eigen zeggen fotograaf en heeft jarenlang als fotojournalist acteurs en actrices geportretteerd. Nu liet ze ons foto's zien van onscherpe Maori's, scheve horizons, paarden achter een hek en met name schapen, achter een hek. Dit, en het feit dat ze haar foto's nam met een antieke digitale Fuji die ze vlak voor vertrek naar Nieuw-Zeeland had 'gevonden' in het appartement van haar overleden buurvrouw, kwam haar geloofwaardigheid niet ten goede. Haar 'determination' om een briljante foto te maken was bewonderenswaardig. Gezien het aantal keer dat ze riep "Oh wow, this is a great picture", had ze er duidelijk oog voor.

Niet dat het meteen vervelend was om met haar in een auto te zitten. Aanvankelijk was het erg vermakelijk. Beverly vertelde over New York, de bekende actrice Margot 'M...nogwat' waarmee ze gewoon bevriend is, en over haar appartement, waar ze uitgezet dreigde te worden, maar naar vier jaar zwoegen in de rechtbank toch mocht blijven. Een beroemd appartement bovendien, want in de loop der jaren zijn er maarliefst twee afleveringen van Law & Order opgenomen. Dat de bewoner in een van de afleveringen opmerkte "Do you think I'd be living here if I didn't just came out of jail", zegt veel. Ze zal er wel een eigen stijl op na houden.

Na een laatste stop bij een wei vol schapen - "I just wanna get one good picture of sheep before I leave" - en onze zoveelste "Yes nice picture, with those sheep", gaven we gas richting Invercargill. Met Beverly op de achterbank, vanzelfsprekend. Het leek ons fatsoenlijk haar mee te nemen naar het hostel waar wij een tweepersoonskamer hadden geboekt: Sparky's. Sparky's als in het huis van Sparky, zo bleek toen Sparky, een man van een jaar of veertig, opendeed. Hij was gekleed in een smudzig hemd en maakte een wat bedwelmde indruk - aardig, dat wel. De kamer zag er prima uit, het huis wat typisch. Er was plek voor Beverly in de 'Indian Room', een woonkamer en keuken ver van ons verwijderd. We hadden honger en stonden op het punt om naar de supermarkt verderop in de straat te lopen. Beverly had hier lucht van gekregen en kondigde aan mee te gaan. Ik probeerde haar nog af te schrikken door te zeggen dat we gingen lopen. Geen reactie. Toen ze eindelijk de optie om toch maar aan de overkant van de straat een afhaalmaaltijd te halen had verworpen, konden we gezamenlijk vertrekken. "Oh, we're walking? How far is it?"

De opluchting was groot toen Beverly in de supermarkt haar eigen pad koos. Zo hoefden we haar niet te helpen bij de keuze van haar diner, dat zou bestaan uit twee gebakken hamlappen met zwarte uisnippers. Ze kwam ons zelfs vertellen dat ze vast aan de terugreis naar Sparky's zou beginnen. Voor ons een reden om een extra loze ronde langs de schappen te maken, om te zorgen dat ze een veilige voorsprong had. Echter, nog voor de uitgang van de supermarkt hadden bereikt, was Beverly weer in zicht. Ze stond bij de pinautomaat met een vrouw te praten. Hopende dat Beverly al haar aandacht op de vrouw vestigde, snelden we naar de parkeerplaats. Na luttele seconden klonk het "I'm right behind you! I waited for you!" Neeeeee. Wat te doen? Verstoppen was duidelijk te laat. Haar roep was hard genoeg om niet geloofwaardig genegeerd te kunnen worden. En wegrennen zou toch ook voor een akelige sfeer in het zo gezellige Sparky's zorgen. Dus hielden we even in. Er restte ons niets anders dan hopen dat we haar onderweg zouden lossen, iets wat ons tijdens alle eerdere wandelingetjes die dag gelukt was. Maar deze keer hield Beverly stug vol en vermoeide ons met het probleem dat er opeens te veel geld op haar rekening stond. "Or, maybe they show my balance in NZ dollars instead of US dollars. What do you think?" "I.... really don't know."

Terug in het hostel leek Beverly ons een plezier te doen door ons eerst te laten koken, zo zei ze tenminste. Maar nog voor we onze spaghetti en rode saus hadden uitgepakt lag haar vlees al in de pan. Goed, dat gaf ons in ieder geval tijd om kennis te maken met Sparky, die zich tussen neus en lippen door excuseerde voor zijn wazige staat. Het was die dag voor het eerst sinds lange tijd zonnig geweest en hij had dat heugelijke feit gevierd met een aantal drankjes. Sparky wilde ons voorstellen aan Big Bird. Big Bird? Als in Pino uit Sesamstraat? Daar hing Pino, in de woonkamer, aan het plafond. Hij stond op een snowboard dat ook met touwtjes aan het plafond vast zat. Naast Pino zat Nieuw-Zeelands beroemdste vogel: de kiwi. Sparky trok aan de touwtjes, die via het plafond naar de muur aan de andere kant van de kamer liepen. Pino zwaaide naar ons. De kiwi viel aan een elastiek naar beneden. "Ah, bungy kiwi!" Pino en de kiwi waren niet alleen. Een blik langs de wanden en plafonds van Sparky's toonden ons Elmo, Coyote (uit Road Runner), Toeter en andere Muppets, en Bert en Ernie in diverse uitvoeringen. In de keuken hingen tekenfilmpoppetjes die op een neer zwierden wanneer de deuren open en dicht gingen. We lagen in een deuk en ook Sparky zelf, die zijn werk toch al talloze malen aan zijn gasten had laten zien, kwam niet meer bij. "Keep it simple", was het motto. Het klonk als een mooi streven, maar ik was er niet zeker van dat ik Sparky begreep. Het leek me eigenlijk een stuk eenvoudiger om bij het inrichten van je huis het ophangen van knuffelbeesten aan het plafond over te slaan. Hoe dan ook, Sparky maakte onze enerverende dag compleet. Er wachtte ons nog meer moois. Sparky's beschikte namelijk over een unieke tentoonstelling, in de Indian Room. Een aantal jaar geleden werd in Invercargill, een stad die Almere gezellig doet lijken, waar de supermarkt geen drank mag verkopen en de plaatselijke AA op de officiele bewegwijzering staat aangegeven, een heuse grote film opgenomen: The World's Fastest Indian, met Sir Anthony Hopkins. Sparky heeft een aantal originele souvenirs uit de film weten te bemachtigen en dus kun je in Sparky's zien welk wiel er onder de motorfiets zat en welke jas en hoed Hopkins gedragen heeft. Sparky heeft de film 56 keer gezien. Hij kon 'm aanraden.

Inmiddels was het voor ons tijd om te eten, voor Sparky om in de tuin zijn 'bonfire' aan te steken en voor Beverly om ons met rust te laten. Uitgeput gingen we naar bed, om de volgende dag vroeg naar de boot richting Stewart Island te gaan. Beverly kon het niet laten om ons 's ochtends vroeg nog maar eens ontzettend veel plezier te wensen. Zelf zou ze 's middags de bus naar Te Anau nemen, dus voorlopig zouden we haar in ieder geval mislopen. Na een heerlijk rustige dag op Stewart Island kwamen we terug in een heerlijk rustig Sparky's. Sparky was weer nuchter (en nog steeds aardig) en Beverly was vertrokken. Maar niet naar Te Anau. Sparky, die het na twee uur Beverly zo zat was dat hij vluchtte naar de eerste de beste McDonalds, had haar drie dingen laten opschrijven: 1. Annuleer bus. 2. Annuleer hostel. 3. Koop ticket naar Stewart Island. En dus was ze gegaan, naar een vriend van Sparky die volgens hem sublieme massages gaf. Sindsdien hebben we van Beverly niks meer vernomen. Maar het idee dat ze ons op de hielen zit bezorgt ons koude rillingen. De kans bestaat dat de massages haar op Stewart Island houden, in welk geval Sparky een exodus van het eiland voorspelt. Dus mocht je iets lezen of horen over massale leegloop van dit paradijselijke stukje land, laat het ons weten. Dan kunnen wij met een gerust hart gaan slapen.

Ieke