Mt Cook en Otago Peninsula

Na een nacht slapen in een 8 persoons dorm op waardeloze matrasjes, zijn we gaan wandelen in Hooker Valley. Zoals de naam al doet vermoeden stikt het hier van de schaars geklede dames, rode lampen en dubieuze types. Oh nee, Hooker zal in dit geval wel betrekking hebben op een of ander figuur uit de alpinehistorie van Mount Cook en omgeving. Onder een strak blauwe lucht bracht een wandeling van zo'n anderhalf uur ons naar het gletsermeer aan de voet van de berg. Blijkbaar een zeer populaire route gezien het groot aantal toeristen dat we onderweg tegen zijn gekomen. Dit hebben we eerder nog niet meegemaakt. Sterker nog, op de Banks Peninsula Track waren we helemaal alleen. Het maakt er de foto's overigens niet minder om ;-) Na afloop van de wandeling ging de reis verder naar Dunedin (spreek uit: De-nie-dun), aan de oostkust een stuk onder Christchurch. Voor we echter goed en wel op weg waren, werden we staande gehouden door de politie. Twee man sterk stond in de middle of nowhere opgesteld om iedere passerende bestuurder op alcohol te controleren. Voor de goede orde, dit was om twee uur 's middags. Of Ruud even zijn volledige naam en adres wilde inspreken in een dubieus apparaat. Blijkbaar hebben ze hier geen blaastesten, maar "horen" ze of je gedronken hebt :) Uiteraard was alles in orde en konden we doorrijden. De ruim vier uur durende trip was weinig enerverend. Eenmaal aan de kust hebben we nog wel even een toeristische stop gemaakt bij de Moeraki Boulders: grote ronde stenen op het strand. Hier ook weer dolfijnen gezien. Een grote groep was in de golven aan het jagen.









Otago Peninsula
Dunedin is naar Nederlandse maatstaven een vrij lelijke stad. Je kunt er goed uitgaan, want het is een studentenstad, dus veel bier. We hebben het zelf niet uitgetest overigens. Voor de rest is het vooral een stad met veel brede wegen, en zo te zien kunnen ze er nog heel wat extra auto's op kwijt. Vanochtend hebben we voor het eerst regen gezien, jawel jullie lezen het goed; ouderwets Hollands poepweer. Dus zijn we rustig aan de dag begonnen en pas na de middag in de auto gestapt voor een rondrit over Otago Peninsula, het schiereiland bij Dunedin. Met de ruitenwissers op standje interval zijn we vertrokken om helemaal door te rijden naar het verste puntje. Daar zit een albatros kolonie, maar het leek ons niet de moeite waard om een pak dollars neer te leggen om ze te bekijken. Slimme jongens die Nieuw-Zeelanders, mooi toeristsch plekje en dan zet men er een poort voor. Ze vlogen helaas ook niet over de poort heen, want het waaide niet hard genoeg. Wat we wel hebben gezien: zeehonden en indrukwekkende golven en jawel, de zon! Via grindpaden kun je enkele verlaten stranden opzoeken waar je pinguins en zeeleeuwen in het wild kunt tegenkomen. Klinkt misschien onwaarschijnlijk, maar het is ons gelukt. Tenminste voor de helft. De pinguins gaan we verderop nog zoeken. Voor de vogelliefhebbers hebben we hieronder ook nog een greep uit de collectie van wat je hier zoal ziet. Geen idee hoe het allemaal heet, maar er vliegt veel mooi spul rond. Binnenkort zullen we de collectie hopelijk verder uitbreiden, want we hebben vanochtend een boottocht naar Stewart Island geboekt. Dit eiland dat ten zuiden van het South Island ligt, staat bekend om de enorme diversiteit aan vogels zoals de beroemde kiwi. Voordat we op de boot stappen, nemen we morgen eerst de auto en rijden via de Catlins (ook weer een groot natuurgebied) naar Invercargill.