White Island en "Die LUCHT!"

Vanuit Napier ging de reis verder naar Whakatane. Op de kaart leek deze rit prima te doen, maar ze hebben een flink aantal bochten in de route voor het gemak maar weggelaten. De weg slingerde langs de kust naar boven om vervolgens bij Gisborne linksaf naar de Bay of Plenty te gaan. Naast enorme stukken door bos gereden te hebben, reden we hier ook door het zogenaamde Teletubbie landschap van glooiende groene heuvels. We hadden onze trip naar White Island al geboekt en zouden de avond voor vertrek gebeld worden om te horen of de boot ook daadwerkelijk kon uitvaren. Om 19:15u ging de telefoon en helaas niet zo'n goed nieuws; er werd een harde wind voorspeld en het besluit om wel of niet uit te varen werd verschoven naar de volgende ochtend om 8 uur. De kans was 50/50, dus fingers crossed. Gelukkig kregen we de volgende ochtend het gehoopte telefoontje en werden we om 9:30u verwacht in de haven. Lekker warm, blauwe lucht, kalm water, niks aan het handje, toch? Als eerste namen we plaats op het bovendek van de boot, lekker buiten. Na een minuut of vijf varen hadden we de rivier verlaten en kwamen we op open zee. Al vrij snel werd duidelijk waarom er twijfel was over het doorgaan van de trip. De golven werden met de minuut hoger en hoewel het een vrij groot en modern schip was, gingen we aardig heen en weer. Niet iedereen op de boot trok dit even goed en wederom werden er de welbekende zakjes tevoorschijn gehaald... niet voor ons gelukkig (waarschuwing voor Niels: het valt niet mee om kotsende mensen buiten je vizier te houden).

Na zo'n anderhalf uur varen ging de boot voor anker voor de kust van White Island. Een kleine rubberboot moest 66 passagiers aan land brengen. Normaal, bij een rustige zee, gaan er zo'n 13 man in de boot maar nu ging het in groepjes van 4, maximaal 6. Dit om te zorgen dat het uitstappen uit de rubberboot bij een paar ladders snel genoeg kon om de grote golven zoveel mogelijk te ontwijken. Aangezien wij als een van de laatste van boord gingen, kunnen we vertellen dat het niet altijd even goed ging. Wij kwamen echter redelijk droog aan wal. Eenmaal op het eiland werden we door een gids rondgeleidt langs de meest bizarre natuurverschijnselen die we ooit gezien hebben. We liepen langs kokende modder, sissende kraters, gaswolken, een zuur meer en de resten van een oude sulfiet mijn. Dit alles veraangenaamd met een doordringende zwavellucht. De gasmaskers die we hadden gekregen bleken geen overbodige luxe. Vooral in de buurt van de gaswolken, waar we erg dichtbij mochten komen, voelde je de huid tintelen, de ogen prikken en de keel protesteren. Blijkbaar is het niet schadelijk voor je, want de gids trok dit alles ook zonder masker en was enige tijd medisch getest op de gevolgen van zijn werk en het had geen schadelijke gevolgen. Al met al een heel bijzondere ervaring, onwerkelijk en door al het natuurgeweld om je heen voel je je kwetsbaar. Gelukkig wist de gids te vertellen dat we bij een uitbarsting, welke niet ondenkbaar is, geen kant op konden en ook niet hoefden te verwachten dat de boot ons kwam redden, want die zou snel mogelijk dekking zoeken om later onze helmpjes uit het water te vissen.

Na alles gezien te hebben voel je dan ook een zekere urgentie om terug de boot op te gaan. Dit ging zo mogelijk nog moeizamer dan de heenreis. De wind was inmiddels verder aangetrokken en de golven beangstigend hoog. Met bijzonder knap stuurmanswerk wisten ze de rubberboot bij de ladders te manoevreren, waar het vervolgens een loterij werd wie zeiknat werd en wie niet. Wij wonnen :) Met slechts een paar natte plekken wisten we de grote boot te bereiken. Volgens de stuurman in de rubberboot die zelf inmiddels doorweekt was, had hij het in de 8 jaar dat hij dit deed nog niet zo meegemaakt. Goed, wat hadden we weer een "mazzel" (denk aan Abel Tasman). De weg terug was spectaculair, metershoge golven en een grote groep dolfijnen (daar zijn ze weer). Dit keer de common dolphins. Die hadden we nog niet gezien, maar nu dus waanzinnig veel. Soms zagen we er wel tien tegelijkertijd het water uitspringen, zo tof! Dit vond trouwens niet iedereen op de boot, want op het moment dat de boot vaart minderde om de dolfijnen goed te kunnen bekijken, was het geluid van kotsende mensen overal aanwezig. Zij die het binnen hielden genoten van een waar spektakel.

Terug aan land ging de reis verder naar de slaapplaats van vandaag, Rotorua. Stad van de putlucht! Dit gebied is nogal actief onder de aardkorst dus uit alle gaten en kieren komen fijne dampen naar boven. Een raampje open zetten heeft dus weinig zin want "Die LUCHT!", zoals vrind Joling het zou zeggen, is overal. We zullen zien of het went, want morgen gaan we de omgeving verkennen.

P.S. We hebben nu ook nog meer foto's toegevoegd bij het verhaal over de Tongariro Crossing.